RSS  

منبع : گروه مشکان

هر پلك زدن مرگ يك لحظه است

و مژه ها سوگواراني سياهپوش

در ماتم قتل عام لحظه ها

گیرم نشاط دنیا را یکسر به دامن من ریزند ،

یا آنچه محنت آور و نازیباست همواره از دلم بگریزند ،

آیا در آن زمان که بخندم شاد ، لرزان لبی ز غصه نخواهد بود ؟

چشمی ز پشت قطره اشکی گرم ، بر نقش غم نگاه نخواهد دوخت ؟

آیا شبی سیاه به رویی زرد ، اشکی به یاد رفته نمی­لغزد ؟

طفلی درون کلبه تنگی سرد ، با مادری گرسنه نمی­لرزد ؟

آخر کنار حسرت و رنج ای دوست ، فارغ کجا توان شد و خوش خندید ؟

آن درد را چگونه نباید دید و وین ناله را چگونه توان نشنید ؟

اغتنام همان ساعتى كه در آنى

«يا اباذر اذا اصبحت‏فلا تحدث نفسك بمساء» تأكيد همان مطلب است به يك بيان ديگر. مى‏گويدصبح كه از خواب بلند مى‏شوى فكر نكن كه تا شب زنده مى‏مانى، فكر كن‏همين است «فلا تحدث نفسك بسماء و اذا امسيت فلا تحدث نفسك‏بالصباح» در شب فكر نكن كه حتماً فردايى خواهى داشت. تا فردا زنده‏خواهى ماند. فرض كن همين است، اين آخرين لحظات است «و خذ من‏صحتك قبل سقمك و حياتك قبل موتك فانك لا تدرى ما اسمك غداً» حالاكه فعلاً اين حيات را دارى از آن استفاده كن، فرصت را غنيمت بشمار. براى‏اين كه نمى‏دانى فردا چه كاره‏اى؟ اسمت چيست؟ مرده يا زنده؟ حالا كه زنده‏هستى قدر اين زندگى را بدان. حالا كه سالم هستى پس از سلامتى بهره‏بردارى كن. فردا نمى‏دانى چه اسمى خواهى داشت. اين هم بيان ديگرى است‏براى مطلبى كه قبلاً فرمود و هم ارتباطش با آن فراز قبلى كه فرصت را غنميت‏شمار «صحتك قبل سقمك و حياتك قبل موتك اغتنم» ارتباطش را با آن بيان‏مى‏فرمايد.

منبع : گروه اینترنتی مبین

صبح بود . مردم را كنار زدم و او را ديدم . هزار تازيانه خورده بود و در وي اثر نكرده بود . او را روانه چوبه دار كردند . در راه درويشي خود را به او رساند و پرسيد : عشق چيست ؟
لبخندي زد و گفت : امروز بيني و فردا و پس فردا . درويش نفهميد و من فهميدم .
امروز او را مي كشند و فردا مي سوزانند و پس فردا خاكسترش را به باد مي دهند .
بندي كه به او بسته بودند ، سنگين بود و او مي خراميد . به زير دار رسيد . بوسه اي بر چوبه دار زد و گفت : " معراج مردان ، عشق است . "
جماعتي كه مريدانش بودند ، پرسيدند : چه گويي كه ما مقرانيم و منكراني كه بر تو سنگ مي زنند ؟
گفت : از براي شما يك ثواب و ايشان را دو ثواب باشد .
مي دانستم كه منظورش چيست . مردمي كه بر او سنگ مي زدند از قوت و صلابتشان و توحيدشان بود و يارانش از حسن ظن . حسن ظن از فروع بود و توحيد از اصول .
شبلي آمد . رو به او كرد و گفت : تصوف چيست ؟
گفت : كمترين مقامش اين است كه مي بيني .
شبلي گفت : مقام اعلايش چيست ؟
گفت : تو را بدان راه نيست .
شبلي سر بر زمين انداخت . هر كس سنگي برداشت و انداخت . شبلي گلي انداخت . آه از او بلند شد . در چشمانش افسوس را ديدم . مريدي از مريدانش گفت : آخر اين همه سنگ انداختند ، هيچ نگفتي ، از اين گل آه بر مي آوري ؟
فرمود : آنها نمي داند ، معذورند . از او سختم آمد كه مي دانست و نمي بايست انداخت .
معتصم گفت : دستش ببريد .
دستانش را بريدند . بغضم تركيد . او فقط لبخندي زد . مريدي گفت : چرا مي خندي ؟
فرمود : " الحمدالله كه دست ما بريدند . مرد آن باشد كه دست صفات ما را كه كلاه همت از تارك عرش مي ربايد ، ببرد . "
امريه رسيد : پاهايش را نيز ببرند . بريدند . اشكم سرازير شد . ولي او تبسمي كرد و فرمود :
" با اين پاي سفر خاكي مي كردم ، قدمي ديگر دارم كه هم اكنون سفر دو عالم خواهم كرد . "
سپس خم شد و دو دست بريده را بر رويش ماليد و سرخ روي شد . گفتند : چرا چنين كردي ؟
فرمود : " نمازي كه عاشقان گذارند ، وضويش چنين باشد . "
چشم هايش را در آوردند . چشمانم را بستم . فغان از مردم بلند شد . عده اي گريه مي كردند و سنگ بر زمين انداختند و ديگران سنگ برداشتند و به او زدند . امر رسيد : زبانش را در بياوريد .
فرمود : صبر كنيد كه سخني بگويم . روي به آسمان كرد و گفت :
" بدين رنجي كه از براي من بر مي دارند ، محرومشان مكن . و از اين دولتشان بي نصيب مگردان . الحمدالله اگر دست و پاي من بريدند و اگر سر از تنم جدا مي كنند ، در مشاهده جمال تو بود . "
گوش و بيني او را بريدند و آخرين كلمه اي كه متكلم شد اين آيه بود :
" آنانكه ايمان به روز رستاخيز ندارند ، از روي استهزا تقاضاي ظهور آنرا با شتاب دارند ، اما مومنان سخت ترسناكند و مي دانند آنروز بر حق است . "
سپس به صليبش كشيدند . در ميان سر بريدن تبسمي كرد و جان داد و من را بي مراد كرد . ديگر مريدي بودم كه مرادش را بر دار كرده بودند .
او را فردايش پاره پاره كردند و فقط گردن و كمرش ماند . از تكه هايش صوت انالحق آمد . تكه تكه اش كردند و باز صوت انالحق آمد . سوزاندنش و خاكسترش در دجله ريختند . از آن هم صوت اناالحق آمد . پس از آن ديگر كسي به اين مقام نايل نشد .

حافظ گفت :
گفت آن يار كز او گشت سر دار بلند
جرمش اين بود كه اسرار هويدا مي كرد

منصور حلاج خدا شده بود . همين .

http://www.baztab.com/tmp/upload/media/42.wmv

اليس صبح بقريب !

سحر خيز مدينه کی

می آيی ؟

غفلت از ارزش عمر؛ ديوانگى حقيقى  

غفلت از ارزش عمر ، دیوانگی حقیقی است . غافل از اينكه خود ما به اين ديوانگى مبتلا هستيم. سرمايه عمرما از پول خيلى بيشتر قيمت دارد. با عمر است كه همه چيز پيدامى‏شود، هم پول دنيا پيدا مى‏شود، هم سعادت آخرت پيدا مى‏شود.ولى اين سرمايه را حاضريم مفت ببازيم، بنشينيم تماشا كنيم كه ببينيم‏چه طور مى‏گذرد. بالاتر، طورى بگذارنيم كه نفهميم چطور گذشت.مثل اينكه از داشتنش خسته شده‏ايم و مى‏خواهيم اين را از دست‏بدهيم. اين حقيقت جنون است، ولى جنونى است كه اغلب آدم‏ها به آن‏مبتلا هستند. مى‏خواهند سرگرمى داشته باشند، مى‏خواهند عمرشان رابى‏خودى صرف كنند، ما اين دو نعمت را همه كما بيش داريم، هم‏صحت و هم فراغت. يعنى مى‏توانيم در بين كارها گزينش كنيم. اگردلمان خواست يك عبادتى انجام بدهيم، دو ركعت نمازى بخوانيم،يك صفحه قرآن بخوانيم، يك چنين فرصتى را داريم، اما از آن استفاده‏نمى‏كنيم. اين فراغت را داريم، از آن بهره بردارى نمى‏كنيم. يك وقتى‏كه كار بر ما سوار شود، آرزو مى‏كنيم كه اى كاش يك فرصتى پيش‏مى‏آمد يك زيارتى مى‏رفتيم، يك عبادتى مى‏كرديم، ولى هيهات‏گذشت.
پيامبر اكرم )ص( در نخستين سفارش‏هايى كه به ابوذر مى‏فرمايندروى اين دو نكته تكيه مى‏كنند «يا اباذر نعمتان مغبونٌ فيهما كثيرٌ من‏الناس» دو تا نعمت هستند كه خدا به همه مردم مى‏دهد، اما بسيارى ازمردم در صرف اين دو نعمت مغبون مى‏شوند. آدم مغبون مى‏شود يعنى‏چه؟ يعنى جنسى را بدهد، در مقابلش چيز كم ارزش‏ترى را بگيرد. اين‏دو تا نعمت را خدا به آنها مى‏دهد، صرف مى‏كنند، در مقابلش چه چيزمى‏گيريند؟ يا چيزى كه هيچ ارزشى ندارد و سرگرمى محض است، يااگر فايده دارد، فايده‏اش كم است، در مقابل اين متاعى كه داده‏اند آنقدرارزش ندارد، مغبون مى‏شوند. چه كسى مغبون نمى‏شود؟ آن كسى كه‏توجه داشته باشد اولاً نعمتى بنام سلامتى وجود دارد. اين نعمت هست‏و در صدد باشد كه از اين سلامتى‏اش بهترين بهره را ببرد. كارى بكند كه‏خدا بيشتر از او راضى باشد. آن وقت مغبون نمى‏شود. يكى هم‏فراغت، آن وقتى كه كار بر آدم سوار نيست، مى‏تواند انتخاب كند دربين كارها، از اين فراغتش استفاده كند. چگونه استفاده كند؟ كارى راانتخاب كند كه انفع باشد، نه اينكه چون اشتغالى را حالا عهده دار شده،حالا با اينكه مى‏بيند كار بهترى هم هست، ولى نمى‏تواند رها كند.مسئوليت پذيرفته، حالا مى‏بيند يك كارى مهمترى هم هست، امانمى‏تواند از آن دست بردارد. يا كارهاى زندگى آن چنان او را مجبورش‏كرده كه ديگر نمى‏تواند كار بهترى را كه انفع براى آخرتش است‏انتخاب كند. گرفتار كار دنيا شده. آن فراغت از دست رفت. پس مادامى‏كه آن فراغتتان از دست نرفته، قدر اين فراغت را بدانيد.
قدر اين فراغت را بدانيد، چه كار كنيم؟ برويم بخوابيم؟ قدر اين‏فراغت را بدانيد كه كار بهترى انجام دهيد. كارى كه انفع و اصلح است‏برايتان.

منبع : گروه مبین

منبع : ؟؟؟

مردم می گویند :

                      چشم بگشایید تا ببینید !

من می گویم :

                      چشم ببندید تا ببینید !

                                                                                            کشکول شیخ بهایی

تا زمانی که فرزند آدم بر نمازهای پنجگانه مواظبت کند ، شیطان از او وحشت دارد . اما همین که آنها را ضایع کرد ، بر وی دلیر می شود و او را در بلاهای سخت می افکند .

                                                                                                          میزان الحکمه