پرستوی مهاجر

دین ، اجتماع ، اعتقاد و خاطرات دنیای گذران من


	عبرتهای عاشورا كسانى كه دلسوزند نبايد بگذارند معيارهاى الهى در جامعه عوض بشود. اگر معيار تقوا در جامعه عوض شد معلوم است كه بايد خون يك انسان با تقوايى مثل حسين بن على(ع) ريخته شود. اگر زرنگى و دست و پا دارى در كار دنيا و پشت سر هم اندازى و دروغگويى و بى اعتنايى به ارزش هاى اسلامى ملاك قرار گرفت, معلوم است كه كسى مثل يزيد بايد در رأس كار قرار بگيرد و كسى مثل عبيدالله بايد شخص اول كشور عراق بشود. از بيانات مقام معظم رهبرى (مدظله العالى) \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 84/12/01 \|


	زبانحال امام زمان (عجل الله فرجه الشريف) در مورد جد بزرگوارش من عزادار تو ام جد غريب گل گلزار تو ام جد غريب مهدي ام نور خدا روي زمين محو انوار تو ام جد غريب پي اجراي وصاياي تو ام محو گفتار تو ام جد غريب ساکن کرببلا، کعبه دل من حرمدار تو ام جد غريب کار تو کار خدايي است حسين مانده در کار تو ام جد غريب کشته امر به معروف شدي روح افکار تو ام جد غريب غم مخور کشته علمدارت شد من علمدار تو ام جد غريب اشک اگر خشک شود خون گِريم ياد رخسار تو ام جد غريب مي دهم پاسخ هل من ناصر تا ابد يار تو ام جد غريب اکبرت حيدر تو را کشتند ياد سردار تو ام جد غريب مخفي از چشم همه مي گيرم من عزادار تو ام جد غريب \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 84/11/30 \|


	جنگ با باطل هرگز پایانی ندارد امام صادق(ع) : "كل شهر محرم و كل يوم عاشورا و كل ارض كربلا" در قبايل عرب همواره جنگ بود، اما مكه "زمين حرام" بود و سه ماه رجب، ذيقعده، ذي الحجه و محرم، "زمان حرام"، يعني كه در آن جنگ حرام است. دو قبيله كه با هم مي جنگيدند، تا وارد ماه حرام مي شدند، جنگ را موقتاً تعطيل مي كردند، اما براي آنكه اعلام كنند كه در حال جنگند و اين آرامش از سازش نيست، ماه محرم رسيده است و چون بگذرد، جنگ ادامه خواهد يافت، سنت بود كه بر قبه ي خيمه ي فرمانده قبيله، پرچم سرخي بر مي افراشتند، تا دوستان، دشمنان و مردم، همه، بدانند كه جنگ پايان نيافته است. آنها كه به كربلا مي روند، مي بينند كه جنگ با پيروزي يزيد پايان گرفته و بر صحنه ي جنگ، آرامش مرگ سايه افكنده است. اما مي بينند كه بر قبه ي آرامگاه حسين، پرچم سرخي در اهتزاز است. بگذار اين "سالهاي حرام" بگذرد! دکتر علی شریعتی \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 84/11/29 \|


	نغمه و نوا دوباره‌ دعوتم‌ كردي‌ كه‌ آيم‌ در سراي‌ تو بپوشم‌ جامة‌ عشقت‌ به‌ عشق‌ نينواي‌ تو شبيه‌ ديدن‌ صاحب‌ عزايت‌ اشك‌ مي‌ريزم ‌ ميان‌ روضه‌ مي‌گردم‌ پي‌ صاحب‌ عزاي‌ تو كشم‌ يكسال‌ حسرت‌ تا ببينم‌ روي‌ يارانت‌ فداي‌ اشك‌ چشم‌ خالص‌ اهل‌ نواي‌ تو به‌ هر جا بنگرم‌ چون‌ خيمة‌ سوگ‌ تو مي‌بينم ‌ تو گويي‌ در نظر آيد خيام‌ كربلاي‌ تو نبودم‌ كربلا با تو وليكن‌ آرزو دارم ‌ ببارد بر من‌ از هر سو همه‌ درد و بلاي‌ تو خدا از من‌ نگيرد عشق‌ ارباب‌ محبت‌ را كه‌ مي‌خواهم‌ بمانم‌ تا دم‌ محشر گداي‌ تو نه‌ تنها من‌ اسير تو، خدا باشد گرفتارت‌ حديث‌ من‌ احبه‌ گشته‌ تاكيد ولاي‌ تو ندارد پردة‌ كعبه‌ بهاي‌ اين‌ سياهي‌ها كه‌ باشد چادر زهرا نشان‌ روضه‌هاي‌ تو \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 84/11/24 \|


	باز هم کربلا ‌ اشتر مران‌ اي‌ ساربان‌ اينجا زمين‌ كربلاست ‌ آهسته‌ ران‌ آهسته‌ ران‌ اينجا زمين‌ كربلاست‌ اينجا فضاي‌ نينواست‌ مهمان‌ سراي‌ كبرياست‌ ما ميهمان‌ حق‌ ميزبان‌ اينجا زمين‌ كربلاست‌ اينجا شهادتگاه‌ ماست‌ اينجا زيارتگاه‌ ماست‌ زهرا كند اينجا فغان‌ اينجا زمين‌ كربلاست‌ اينجا حريم‌ انبياست‌ ميعادگاه‌ كبرياست ‌ اي‌ عاشقان‌ اي‌ عاشقان‌ اينجا زمين‌ كربلاست‌ اينجا شود اكبر فدا آن‌ سو سرم‌ از تن‌ جدا اي‌ كاروان‌ اي‌ كاروان‌ اينجا زمين‌ كربلاست‌ بار گران‌ از كف‌ نهيد اينجا شود قاسم‌ شهيد اشتر مران‌ اي‌ ساربان‌ اينجا زمين‌ كربلاست‌ اينجا شود زينب‌ اسير در خاك‌ و خون‌ غلطد غدير جبريل‌ گردد نوحه‌ خوان‌ اينجا زمين‌ كربلاست‌ اينجا شود صبر امتحان‌ با كودكان‌ و نوجوان ‌ اسلام‌ گردد جاودان‌ اينجا زمين‌ كربلاست‌ اينجا شود خون‌ ريخته‌ حلقم‌ به‌ ني‌ آويخته‌ اي ‌ اكبرم‌ قرآن‌ بخوان‌ اينجا زمين‌ كربلاست‌ اينجا به‌ زير بوته‌ها گل‌ مي‌كند بيتوته‌ها گردند حيران‌ دختران‌ اينجا زمين‌ كربلاست‌ غربت‌ ثمر اينجا دهد مظلوم‌ سر اينجا دهد آتش‌ رود بر آسمان‌ اينجا زمين‌ كربلاست‌ بر كودكان‌ در بدر بر بانوان‌ خونجگر خورشيد گردد سايبان‌ اينجا زمين‌ كربلاست‌ \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 84/11/18 \|


	کربلا دشت‌ غم‌ دشت‌ عطش‌ دشت‌ بلايي‌ كربلا سينه‌ سوز و جانگذار و غم‌ فزايي‌ كربلا جمعي‌ از خوبان‌ عالم‌ را هدايت‌ بر سر است‌ باز كن‌ در دل‌ براي‌ عشق‌ جايي‌ كربلا زود باشد كاروان‌ در كوي‌ تو منزل‌ كند ميزبان‌ حضرت‌ خون‌ خدايي‌ كربلا خيمه‌هاي‌ عاشقان‌ برپا شود در خاك‌ تو تو به‌ حج‌ عشق‌ تصوير منايي‌ كربلا تو غريبه‌ نيستي‌ با آستان‌ اهل‌ بيت ‌ آشناي‌ زادة‌ خيرالورايي‌ كربلا طور سينايي‌، كني‌ موساي‌ عمراني‌ طلب‌ خضر امكاني‌ پي‌ آب‌ بقايي‌ كربلا كعبة‌ آل‌ رسولي‌ ثاني‌ بيت‌ الحرام‌ بعثت‌ پاك‌ حسيني‌ را حرايي‌ كربلا آية‌ عشقي‌ ولي‌ هرگز نمي‌شد باورت ‌ افكني‌ بين‌ دو عاشق‌ را جدايي‌ كربلا آه‌ از روزي‌ كه‌ زينب‌ غرِ خون‌ بيند تو را كه‌ هم‌ آغوش‌ تن‌ اهل‌ ولايي‌ كربلا روز عاشورا كه‌ باغ‌ فاطمه‌ پرپر شود همنوا با زينبش‌ نغمه‌ سرايي‌ كربلا آن‌ زمان‌ كه‌ دست‌ عباس‌ از بدن‌ گردد جدا ميزبان‌ مقدم‌ خيرالنسايي‌ كربلا عصر عاشورا كه‌ آيد قتلگاهت‌ ديدني‌ است ‌ عشق‌ با خون‌ مي‌كند جلوه‌ نمايي‌ كربلا كاش‌ مي‌گفتي‌ كه‌ گلچين‌ لاله‌ را پرپر مكن‌ واي‌ زين‌ نامردمي‌ و بي‌ حيايي‌ كربلا ميهمان‌ را با لب‌ عطشان‌ چه‌ قومي‌ مي‌كشد؟ واي‌ از اين‌ كوفه‌ و اين‌ بي‌ وفايي‌ كربلا اي‌ زمين‌ اي‌ ارض‌ اقدس‌ اي‌ حريم‌ كبريا تا ابد با آل‌ زهرا همنوايي‌ كربلا \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 84/11/18 \|


	نماز و امام حسین علیه السلام (2) # امام حسين عليه السلام نه تنها خود نماز خواند كه نمازهاى نماز گزاران را نماز كرد. در حديث مى خوانيم : سه چيز موجب قبولى نماز است : حضور قلب ، نماز نافله و تربت سيدالشهدا. # امام حسين عليه السلام به خواهرش زينب عليهاالسلام مى فرمايد: در نمازت به من دعا كن . # نماز بايد در جامعه و علنى اقامه شود؛ اقيموا الصلوة و امام حسين عليه السلام با انكه مى توانست در خيمه نماز بخواند و با اينكه نمازش شكسته بود، در مقابل جمعيت نماز بپا داشت . هنگام اقامه ى نماز در ظهر عاشورا، 30 تير به سوى حضرت رها شد، يعنى در برابر هر كلمه از حمد و ركوع و سجده تقريبا يك تير به امام پرتاپ شد. # به راستى نماز چيست كه در عصر تاسوعا هنگامى كه به سيد الشهدا عليه السلام پيشنهاد حمله مى شود، حضرت طى چند نوبت گفتگو جنگ را يك روز به تاءخير مى اندازند و مى فرمايند: انّى اُحبّ الصلوة و نفرمود: مى خواهم نماز بخوانم ، بلكه فرمود: من نماز را دوست دارم . بسيارى از ما نماز مى خوانيم ، ولى چقدر دوست داريم ؟ زراره از امام صادق عليه السلام در باره كعبه پرسيد: دهها سال است كه هرگاه درباره ى حج و كعبه از شما سوال مى كنم ، پاسخ جديدى مى دهيد، علم شما به كجا متّصل است ؟ امام فرمودند: آيا مى خواهى كعبه اى كه هزاران سال قبل از ادم بوده با چند كلمه اسرارش تمام شود. اين در حالى است كه كعبه و تمامى اسرار و رموز آن كه امام به آن اشاره فرمودند، تنها قبله ى نماز است و قبله يكى از شرايط نماز!! # امام حسين عليه السلام حاضر مى شود تا بدن مباركشان سوراخ سوراخ شود، ولى ارزش نماز شكسته نشود. سر مقدّس سيد الشهدا بر روى نى قرآن مى خواند، يعنى سر از بدن جدا مى شود ولى سر و دل از قرآن جدا نمى شود. عزادارن حسينى ! ظهر عاشورا در هر كجا هستيد، به ياد امام حسين عليه السلام و آخرين نماز كربلاى او، همراه با حضرت مهدى (عجل اللّه تعالى فرجه الشريف ) نماز ظهر عاشورا را باشكوه و با اخلاص بپا داريد. منبع : www.sare.ir \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 84/11/18 \|


	نماز و امام حسین علیه السلام (1) # اگر قرآن نماز را به عنوان يك منبع انرژى زاى غيبى معرّفى و مؤ منان را امر به استعانت از آن مى فرمايد: استعينوا بالصبر و الصلوة (125)، امام حسين عليه السلام نيز در بحبوحه ى جنگ و مشكلات آن ، از نماز استعانت مى جويد. # اگر قرآن از كسانى كه تجارت آنها را از نماز غافل نمى سازد، ستايش ‍ مى كند؛ رجال لا تلهيهم تجارة و لا بيع عن ذكر اللّه و اقام الصلوة (128)، راجع به امام حسين عليه السلام چه بايد گفت كه حتّى حفظ جان هم او را از نماز غافل نساخت . # اگر قرآن اقامه ى نماز را در اوّل وقت سفارش مى فرمايد؛ اقم الصلوة لدلوك الشمس (126)، امام حسين عليه السلام نماز ظهر عاشورا را در اوّل وقت اقامه فرمودند. # اگر حضرت عيساى مسيح عليه السلام تا زمانى كه نفس دارند، ماءمور به اقامه نماز شده اند؛ و اوصانى بالصلوة و الزكوة ما دمت حيّا(127)، امام حسين عليه السلام نيز تا آخرين لحظه همراه نماز است . # اگر قرآن در آغاز بزرگ ترين سوره ى خود (بقره ) مى فرمايد: الّذين يؤ منون بالغيب و يقيمون الصلوة (121) و همچنين در كوچك ترين سوره ى خود (كوثر) از نماز سخن به ميان مى آورد، امام حسين عليه السلام آن را اقامه مى نمايد. اَشهد انّك قد اقمت الصلوة (122) # اگر قرآن مى فرمايد: و اركعوا مع الراكعين (123)، امام حسين عليه السلام نماز را با جماعت آن هم در برابر صفوف دشمن برگزار مى كند. # اگر قرآن نحوه ى اقامه نماز در ميدان جنگ را به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آموزش مى دهد؛ و اذا كنتَ فيهم فاقمت لهم الصلوة فلتقم طائفةٌ منهم معك ...(124)، امام حسين عليه السلام در ميدان جنگ نماز را اقامه مى فرمايد. منبع : www.sare.ir \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 84/11/18 \|

عبرتهای عاشورا

عبرتهاي عاشورا

به نظر من امروز پيام عاشورا از ديگر درس ها و پيام هاى عاشورا براى ما فورى تر است. ما بايد بفهميم چه بلايى بر سر آن جامعه آمده كه سر حسين بن على }, آقا زاده اول دنياى اسلام و پسر خليفه مسلمين على بن ابى طالب(ع), در همان شهرى كه پدر او بر مسند خلافت مى نشسته است گردانده شد و آب از آب هم تكان نخورد. ببينيم چگونه از همان شهر افرادى آمدند به كربلا و او و اصحابش را با لب تشنه به شهادت رساندند و حرم اميرالمؤمنين(ع) را به اسارت گرفتند. حرف در اين زمينه زياد است. من در پاسخ به اين سؤال يك آيه از قرآن را مطرح مى كنم. قرآن جواب ما را داده است. قرآن درد و بيمارى را به مسلمين معرفى مى كند. آن آيه اين است كه مى فرمايد:

(فخلف مِنْ بَعدهِم خَلْفٌ اَضاعُوا الصّلوة واتبعوا الشّهَوات فَسَوف يَلقَون غَيّا).

از بيانات مقام معظم رهبرى (مدظله العالى)
در ديدار با نيروهاى مقاومت بسيج
13 محرّم 1413

|+| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 84/11/16 |


	حماسه شروع می شود (4) \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 84/11/15 \|


	کربلا به طاق آسمان امشب گل اختر نميتابد بنات النعش اكبر بر سر اصغر نمي تابد به شام كربلا افتاده در درياي شب ماهي كه هرگز آفتابي اينچنين ديگر نمي تابد به دنبال كدامين پيكر صد پاره مي گردد كه از گودال خون خورشيد بي سر درنمي تابد به پهناي فلك بعد از تو اي ماه بني هاشم چراغ مهر ديگر تا قيامت برنمي تابد فرات مهرباني تشنه ي لب هاي عطشانت تو آن درياي ايثاري كه در باور نمي تابد كنار شط خون دستي و مشكي پاره مي گويد كه عباس دلاور از برادر سر نمي تابد ز خاك تيره هفتاد و دو كوكب آسماني شد كه بر بام جهان نوري از اين برتر نمي تابد زنده یاد : نصرالله مردانی \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 84/11/12 \|


	حماسه شروع می شود (3) مردان ، هفتاد و دو نفرند ، از ميانه هفتاد و دو فرقه و در ميانه درياى توفانى فتنه ، به كشتى نجات نشسته اند و مى روند تا حلق تشنه خود را به خنجر بسپارند و آب نجات و شهد رستگارى را از لب شمشير بنوشند. هفتاد و دو پروانه مى روند تا با آخرين توانهاى خود بر گرد شمع وجود حسين عليه السلام خاموش و بى آواز بسوزند و با اين خاموشى ، ماندگارترين سرود سبز ماندن و سرخ رفتن را بر بلندترين گلدسته قبه آزادگى بسرايند، شمع نيز مى رود و شعله عشق اوست كه پروانه هاى بى آرام را هم با خود مى برد ، تا جملگى در شام سرد ستم بسوزند و ذوب شوند ، و يلداى تاريك امت را به سپيده دم پگاه عدالت برسانند. فداكارترين سپاه تاريخ سازماندهى مى شود و مى رود تا خونين ترين و شگفت آورترين اسوه را در عرصه حقيقت به نمايش بگذارد، اين سپاه مجهزترين سپاه تاريخ است . چون ايمان پربارترين ره توشه اين اعزاميان است . اين خدا باوران و امام شناسان ، تمام پل هاى وابستگى را اعم از مال ، خانواده ، آينده زندگى و موقعيت اجتماعى را خراب كرده و خود را براى گذشتن از پل صراط و براى رسيدن به آيندهاى پايدار و زندگى و موقعيت ماندگار مهيا كرده اند. كودكان و زنان ، زبان گوياى نهضت و ستون تبليغات انقلاب كربلايند كه پس از فرو نشستن گرد و غبار جنگ ، رسالت خويش را آغاز خواهند كرد و خطبه زينب عليها السلام و زين العابدين عليه السلام با آثار خون هفتاد و دو شهيد در خواهد اميخت و كاخ ستم را واژگون خواهد ساخت . كاروان به دشت تفديده طف قدم مى گذارد . حر با هزار مسلح در برابر سپاه كوچك حسين عليه السلام صف مى كشد. و سالار كم سپاه را خوب مى شناسد و موج دوستى را در رخسار امام مى بيند و با انبوه سپاه خود به كسى اقتدا مى كند و موج دوستى را در رخسار امام مى بيند و با انبوه سپاه خود به كسى اقتدا مى كند و نماز مى گزارد كه به جنگش آمده است . حر نميخواهد باور كند كه اين قافله دار، هم حسين باشد و هم خارجى و طغيانگر. پس ! كنارى مى رود و سخنان امام ، ديو غفلت را در اندرون حر مى ميراند و زلال نصيحت امام ، حر را مى شويد و حر مى كند و اين خبر مثل صاعقه اى وحشتناك بر سر عاج نشينان كوفه و شام فرود مى آيد. \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 84/11/12 \|


	حماسه شروع می شود (2) ستارگان كهكشان شهادت ، آسمان بين مكه تا كربلا را نور افشان كرده اند، اين كهكشان، نه كهكشان راه مكه را بنمايد، بلكه راه خونينى است كه از مدينه و مكه آغاز مىشود و به ميدان سرخ نينوا منتهى مىگردد و راه قبله كربلا را مىنمايد. اين كهكشان راه حاجيان نيست كه راه مجاهدان و شهيدان عاشق است . از نگاه دو چشم ، شمار ستارگان اين كهكشان بسيار كمتر از كهكشان عظيم منظومه شمسى است ولى در حساب عشق كهكشان كربلا بسى پر رنگ تر و درخشان تر از تمامى كهكشانها است و جلوه هستى و فروغ كيهان از درخشش پر نورترين اختر اين كهكشان تامين مى شود. اين كاروانيان ، راهيان پر شكوهترين راهند و سيارگان زيباترين منظومه كيهانند و جاذبه خورشيد امامت است كه اين مجموعه را در مدار حق به گرد خود مى گرداند و همه را با خود به سوى يك هدف متعالى مى كشاند. حج نا تمام خون خدا توطئه شومى را كه مى خواست نهضت را در نطفه خفه كند، خنثى كرد. افزون بر آن زايران و مجاوران خانه خدا را نيز در برابر يك چرا قرار داد. چرا بزرگى كه مردم ديرفهم روزگار پاسخ ان را در حيات حسين درنيافتند ولى نقش اين علامت سئوال را در قيامهاى بعد از عاشورا بخوبى مى توان ديد. كاروان عشق پيش مى رود و منزل به منزل ياران تازه اى را با خود همراه مى سازد. صداى اذان و نواى قرآن كه از اين كاروانيان در فضاى بيابان مى پيچد دلهاى عاشق را به طواف وجود نازنين ابى عبد الله مى كشاند. سالار قافله هر از چندى ندا در مى دهد: هر كه مى خواهد خونش را در درياى خون ما بياميزد و ان را در راه خدا نثار كند، به كاروان بپيوندد و با ما به راه افتد من كان باذ لا فينا مهجته فلير حل معنا در اين اعزام پر شكوه و استثنايى از غنيمت گرفتن و بر تخت قدرت و سرير رياست تكيه زدن ، خبرى نيست سالار از آغاز راه نمى خواهد نورانيت لشگر و خلوص سپاه را فداى تعداد كند، نمى خواهد حتى يك حلقه ، ناخالص در ميان اين زنجيره قيمتى قرار گيرد و سلسله شهادت را كم اعتبار سازد. امام جانباز و جان بر كف مى طلبد سپاهى ، داوطلب مى جويد او سياهى لشگر لازم ندارد، نمى خواهد كيفيت را قربانى كميت كند زيرا به ميدانى مى رود كه در ان عشق حرف اول و آخر را خواهد زد و خون بر شمشير و نيزه چيره خواهد شد و بدان جهت تمام نيروهاى امام نيروى كيفى اند، و امام شهيدان ، كيفى ترين نيروهاى خود را در خطرناكترين جبهه به كار مى گيرد و خود، كه محور عالم خلقت است در نوك تيز پيكان حمله قرار مى گيرد. \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 84/11/10 \|


	حماسه شروع می شود اى يكه تاز عرصه صبر و رضا حسين وى رهنماى قافله كربلا حسين تو كعبه اميدى و در وقت حج شدى نا كرده حج، ز بيت الهى جدا حسين هنوز پنجاه سال از غروب خورشيد رسالت نگذشته است كه غاصبان ، سلطنت را به جاى نبوت ، و يزيد را به جاى محمد (ص ) مى نشانند. بلايى بزرگ دامن گير جامعه اسلامى شده و كار به جايى رسيده است كه سرنوشت جهان اسلام در دست يزيد هوسبار قرار گرفته است . همان يزيدى كه زشت ترين واژه ها از توصيف چهره كريه او ناتوانند. دردناكترين از همه انكه ، از حسين (ص ) مى خواهند تا ان جرثومه فساد و طغيان را به عنوان جانشين پيامبر به رسميت بشناسد. از عصاره عصمت ، لنگرگاه افلاك ، نقطه پرگار زمين و زمان ، مركز دايره امكان ، از همو كه قلبش ‍ فرودگاه ملائك است ، براى ننگين ترين لكه تاريخ و زشت ترين كلمه قاموس ‍ بشريت ، بيعت مى خواهند. از حسين (س ) مى خواهند تا با دست عصمت ، الوده ترين دست روزگار را به نشانه تاييد بفشارد. فرماندار وقت مدينه ماموريت يافته است تا از زاده زهرا براى فرزند لاابالى معاويه راى اعتماد بگيرد. دست بيعت حسين يا سر بريده او، همان دو ارمغانى است كه يزيد يكى از آنها را از مدينه خواسته است . اكنون ديگر براى حسين (ص ) مدينه جاى ماندن نيست ، بايد كاروان و قافله شهادت محملها را بر بندد و صاحبان اصلى مدينه الرسول از مدينه و رسول خدا حافظى كنند. امير قافله ، با ياران وفادار خويش از شهر بيرون مى آيد و در حاليكه خطر هر لحظه او را تهديد مى كند ، اهنگ مكه دارد. گويى موسى بن عمران است كه با تعقيب فرعونيان و قبطيان از مصر بيرون آمده است لذا ايه اى از قرآن را زمزمه مى كند كه روايتگر هجرت موسى (س ) است : و خرج منها خائفا يترقب قال رب نجنى من القوم الظالمين كاروانيان در طى شش شبانه روز، بيابانهاى سوزان بين مدينه و مكه را پشت سر نهاده و به حريم كعبه پناهنده مى شوند تا ان وادى ايمن را پايگاه امر به معروف و نهى از منكر، و جايگاه اعلام برائت از ستم و بى عدالتى قرار دهند، ولى حراميان روزگار كه با خدا نيز اعلام جنگ كرده اند نه احترام خون خدا و نه حريم خانه خدا هيچيك را نمى فهمند و عزم شكستن حريم حرم نموده و در خانه امن خدا قصد ريختن خون خدا كرده اند. مردم از چهار گوشه كشور اسلام به حج و طواف كعبه مى ايند ولى معصوم زمانه كعبه را به سوى كعبه جانان ، حج را به سوى جهاد و زيارت را به سوى شهادت ترك مى كند، لباس احرام را بركنده و كفن شهادت پوشيده و به سوى حج اكبر مى شتابد. و در زمانه اى كه هنگامه زيارت روى خدا ست پشت به خانه خدا مى كند و مسير بين مكه و كربلا را جايگاه با صفاترين سعى خويش قرار مى دهد، چه در ان وادى سعى و صفاى خونين صفاى ديگرى دارد. در اين مسير، پرتو عشق ، شعاع خطر را كمرنگ بلكه ناپديد كرده است و در اين سعى عرفانى علاوه بر قصد قربت كه شرط هر عبادتى است ، عنصر عشق ميداندار اصلى ميدان كربلا است عشق چاووش خوش اواز سفر كربلا است و تنها عاشقانند كه در اين كاروان نام نوشته اند و در يك رديف و به يک ستون پشت سر امام عشق و معناى عشق ، به اقتداى شهادت ايستاده اند. همه جنب و جوشهاى آنها بوى پرستش و رنگ عبادت به خود گرفته است عبادتى عارفانه و عاشقانه كه در ان جاى پاى كوچكترين كراهت ، بى ميلى و احساس درد و رنج به چشم نمى خورد. ادامه مطلب در پست بعدی \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 84/11/08 \|

همسفران

دیگر دوستان

آرشیو موضوعی

منوی اصلی

آرشیو مطالب