پرستوی مهاجر

دین ، اجتماع ، اعتقاد و خاطرات دنیای گذران من


	عشق و حیرانی در اين ظلمت شب اندوه تنهائی چه می پيچم بخود چون پيچکی بر شاخهء هستی چه ميسوزم به سان هيزمی در آتش عشقی توان فرسا ز در جانفزای قلب محنت بار! و می پرسم ز تنها شاهدم در اين شب غمگين تنهايی خداوندی که بيدار است و می بيند سرشگم را :چرا آخر نمی ميرد دلم در بی کسی های شب اندوه؟! و آخر از چه رو اين عاشق سرگشتهء غمگين نمی يابد بد ل ا ميد وصلی را؟؟؟!!! باميد خداوندی که هرگز قلب انسان را ز خود نوميد و ا ز درگاه خود رانده نمی سازد چرا همچون پرنده بر سر بام دل انسان به شور و رغبت و شوقی فزون بنشست ؛ اميدی سرخ؛ به نام عشق ... و ناگه پرکشيد و رفت ... ؛( بدون آنکه خود خواهدو پريدن را )؛! کسی او را پراند ........... و دست او همواره پنهان است چه نامم اين پریدن را؟! بگويم دست تقدیر است؟! ولی هرگز نميدانی !!! ز چشم آدمی پنهان فقط اين نيست! گهی ديدن ، شنيدن، باز پرسيدن و تنها ؛ هيس؛ !!! ساکت باش خدا اينگونه ميخواهد!!! ولی در باور من نيست به من تنها بگو يارب اگر نتوان توکل بر تو هم کردن چه سان بايد در اين ظالم سرای دو ن نامردی... به اسم زندگانی ؛ زنده بودن ؛ را ... توان بخشيد؟! و بر نوميدی دل چيرگی چّون داشت؟! اگر دل از تو هم نوميد بايد کرد؟! که اين ديگر توانم نيست!! بگو يارب چه معنايی است؟ تضاد اينهمه انديشه و اعمال؟! کدامين باور ی اينگونه پا برجاست؟! که با يک باور ديگر ... به ويرانی نيانجامد؟! و ديگر بار،به سرگردانی آدم نيانجامد؟! که حيران مانده در هر باوری ... پر شک و پر ترديد !!!! کدامين راه ... کدا مين فکر ... کدامين عشق...کدامين غم به راه رستگاری ره برد آخر؟؟!!! چرا اکنون مرا اينسان پريشان می نهی بر جای؟!!! ز حيرت لحظه لحظه باز می پرسم ز خود اين پرسش ديرينه را هر دم کد امين راه....کدامين راه.... را بايد به راه زندگی پيمود؟! همان راه درستی را ... که گر پيمودنی باشد سرانجامش به ناکامی نباشد باز!!! وگر اين گفته ها را ناشنيده بايدم پنداشت چرا گفتی؟! ...که سرگردان بمانم در ره رفتن ببینم صد تمسخر را که میگویند: چرا ساده لوح و خوش باوری اینسان؟! و آنهم در چنین دنیای تزویری!!! ز این خوش باوریهایت حذر کن تا که نشکستی بدست مردم دنیا!!! "خـــداونـــدا " و گر بايد چو آن آويزه بگوش خود نگه دارم تمام گفته هایت را چرا پايان آن اينگونه غمبار است؟! که اعمالش مرا در نزد دنيای دروغ و ظلم به مجنونی کند شهره؟! چرا يارب نمی يابم ، رهی تا بازبگشايد ره بر تو رسيدن را؟! بدون آنکه در ديوانگی شهره شوم آخر!!! چــــرا يـــارب چرا يارب هر آنکس راه تو پيمود به نزد ديگران هرگز نشد باور؟! چرا يارب دروغ و نا درستی ها به چشم و قلب انسانها خوش آيند است؟!!! "چو ميگوئی دروغی"...باورت دارند!!!! چو ميگوئی حقيقت را .... ترا دیوانه پندارند!!! و با يک سادهء جا مانده از دنيا که از رنگ فریب مردم دنيا نميداند کلامی را ...نمی بيند به دنیا دام و صیادی !! "اسیر خوشخیالی های رویائیست ترا هر دم به رنجی ...سخت آزردند و يا با ديدهء ترديد ...ترا زير نظر دارند که او ديگر چگونه آدمی در بين انسانهاست چو ؛ او؛ ديگر ميان مردمان کمياب و نا پيداست!!! و شايد زير اين چهره ...فريبی تلخ پنهان است!!! عجب دنيای غمناکی...عجب دنيای غمناکی!!! عجب در اينهمه پندار بی سامان ... ميان مردمی دور از تو ای يارب...... مرا خود رهنمايی کن ... که بس آ زرده از اين مر دمان هستم و بس دلتنگ!! و بس بی همزبان... تنها!! http://fsheida.blogfa.com/8407.aspx \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 85/01/31 \|


	حدیثی گرانبها حضرت امیر المومنین (ع) فرمودند : اصــل صـلاح الـقـلـب اشـتـغـالـه بـذکـر الله ریشه اصلاح دل ، مشغول بودن آن به ذکر خداست . ( دعا کنیم خدا راهشو به ما نشون بده ، که تا خودش اراده نکنه و لطفش شامل حال ما نشه ، هدایت نخواهیم شد) غررالحکم ، حدیث ۳۰۸۳ \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 85/01/29 \|


	میلاد پیامبر اعظم بر همه مبارک باد میلاد پیامبر اعظم ، خاتم الانبیاء ، محمد مصطفی (ص) و امام جعفر صادق (ع) بر همگان مبارک . \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 85/01/24 \|


	بشکن دوباره هسته را نور است در هر ذره ای، ما نور نور نور تو تو خضر راه عاشقان، ما موسی ای در طور تو در طور نوری دیده ام، نور عبوری دیده ام در ذره شوری دیده ام، این ذره و این شور تو از خویش دورم این زمان، محو حضورم این زمان لبریز نورم این زمان، پاینده بادا نور تو بگشای راه بسته را، بنواز جان خسته را بشکن دوباره هسته را، عشق است تا منظور تو ما اهل صلیم و صفا، ماییم از درد و دوا خورشید می خواند نوا، با زخمه تنبور تو می ریزد این بن بست ها، با فکر ها با دست ها تلخند این بدمست ها، شیرین شده انگور تو ای دشمن بنیان ما، ای رهزن ایمان ما هر روز هر شب آتشی، سر می زند از گور تو فردای نورانی نگر، دلهای قرآنی نگر ایران ایمانی نگر، هورا دل مسرور تو آب است و خاک است و هوا، نور است و عشق است و صفا شور نطنز و اصفهان، در گوشه ماهور تو ! علیرضا قزوه \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 85/01/23 \|

بیرون باید کشید از این ورطه رخت خویش

ما آزمودهایم در این شهر بخت خویش*از بس که دست میگزم و آه میکشم*دوشم ز بلبلی چه خوش آمد که میسرود*کای دل تو شاد باش که آن یار تندخو*خواهی که سخت و سست جهان بر تو بگذرد*وقت است کز فراق تو وز سوز اندرون*ای حافظ ار مراد میسر شدی مدام*

بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویشآتش زدم چو گل به تن لخت لخت خویشگل گوش پهن کرده ز شاخ درخت خویشبسیار تندروی نشیند ز بخت خویشبگذر ز عهد سست و سخنهای سخت خویشآتش درافکنم به همه رخت و پخت خویشجمشید نیز دور نماندی ز تخت خویش

|+| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 85/01/22 |


	فن زیستن هنر من و بزرگترین هنر من: فن زیستن در خویش. همین بود که مرا تا حال زنده داشت. همین بود که مرا از اینهمه دیگرها و دیگران بیهوده مصون می داشت. هر گاه با دیگران بودم خود را تنها می دیدم. تنها با خودم, تنها نبودم اما, اما اکنون نمی دانم این "خودم" کیست؟ کدام است؟ هر گاه تنها می شوم گروهی خود را در من می آویزند که منم و من با وحشت و پریشانی و بیگانگی در چهره هر یک خیره می شوم و خود را نمی شناسم! نمی دانم کدامم؟ می بینی که چه پریشانی ها در بکاربردن این این ضمیر اول شخص دارم, متکلم! نمی دانم بگویم از اینها من کدامم یا از اینها من کدام است؟ پس آنکه تردید می کند و در میان این "من" ها سراسیمه می گردد و می جوید کیست؟ من همان نیستم؟ اگر آری پس آنکه این من را نیز هم اکنون نشانم می دهد کیست؟ اوه که خسته شدم! باید رها کنم. رها میکنم اما چگونه می توانم تحمل کنم؟ تا کنون همه رنج تحمل دیگران را داشتم و اکنون تحمل خودم رنج آورتر شده است. می بینی که چگونه از تنهایی نیز محروم شدم؟! http://www.drshariati.persianblog.com/ \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 85/01/22 \|


	دل دلها را روی آوردن و نشاط و پشت کردن و فراری است . پس آنگاه که نشاط دارند ، آن را بر انجام مستحبات وا دارید و آنگاه که پشت کرده و بی نشاط است ، به انجام واجبات قناعت کنید . حکمت ۳۱۲ از نهج البلاغه \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 85/01/21 \|


	حدیثی از امیر المومنین امیر المومنین (ع) فرمودند : کسی که درون خویش را اصلاح کند ، خداوند ظاهرش را اصلاح خواهد کرد ، و کسی که برای دینش کار کند ، خداوند دنیایش را کفایت می کند ، و کسی که بین خود و خدایش را نیکو کند ، خداوند خود بین او مردم را کفایت می کند . جهاد با نفس : حدیث شماره ۳۵۴ \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 85/01/19 \|


	حال و همت بدانکه کسانی که گاهی اصحاب حال می شوند ، ارباب مکاشفه نمی گردند . مثلا به پیش آمد واقعه و حادثه ای چون به زیارت اهل قبور رفتن ، و یا مرگ کسی را دیدن ، و یا در مجلس وعظ و خطابه نشستن و ... ممکن است که شخص تا مدتی ، حالی و سوز و گدازی و التهابی و اضطرابی داشته باشد ، کــــه کم کم چون بعد عهد منسی است ، آن حال از او گرفته می شود . این چنین افـراد نائل به مکاشفات نمی گردند . مکاشفات روزی کسانی می شود که صاحب همت اند و دوام و استقامت در طریقه دارند . حال عبارت است از معنایی که بدون کسب بر قلب وارد می گردد و اگر ادامه داشته باشد و به صورت ملکه در آید ، مقام نامیده می شود . بنابراین حال هدیه است و مقام کسب . حال از چشمه جود الهی نشئت می گیرد و مقام با بذل کوشش بدست می آید . (ما که نه حال به سراغمان می آید و نه مقامی داریم ) در آسمان معرفت (علامه حسن زاده آملی ) ص ۱۰۲ \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 85/01/17 \|


	زندگی \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 85/01/15 \|


	زندگی و محیط اطرافما ، ما را غافل کرده اند امام حسین (ع) فرمودند : بدرستی که مردم ، دنیا را پرستش می کنند . در این حال بر زبانشان چون عسل شیرین گردیده ، اطراف آنچه زندگی آنها را تامین می کند ، جمع شده اند . زمانی که سختی و مشکلات زیاد گردید ، دیندارها کم می شوند . \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 85/01/08 \|


	در طلب راه هدایت بسم الله الرحمن الرحیم ( اولین پست این سال مبارک را به گدایی (واقعا گدایی!!! ) راه هدایت اختصاص میدهم ) مژدهء وصل تو کــــو کز سر جان برخیـــزم طایر قدســــــــــــــم و از دام جهان برخیزم به ولای تو که گر بنده ی خویشم خوانی از ســـــــر خواجگی کون مکان بـــــرخیزم یارب از ابر هــــــــدایت برسان بارانــــــی پیشتــــر زانکه چو گردی زمــــیان برخیزم بر سر تربت من با می و مطــرب بنشین تا به بویت زلــــــــحد رقص کنان برخـــیزم خیز و بالا بنـــمای ای بت شیرین حرکات کــز سرجان و جهان دست فشان برخیزم گرچه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کش تا سحــــــرگه زکنار تو جوان بــــرخیــــــزم روز مـــــــــــــرگم نفسی مهلت دیدار بده تا چو حــــــــافظ زر سرجان جهان برخیزم خدایا به تمام خوبیها و پاکیها و مقدسات قسمِت میدم ، راه هدایت و عشق را به این بنده عاصی !!! و دیگر شیعیان اهل بیت عطا بفرما . خدایا کمکم کن که جز تقوی و هدایت در این سال دنبال هیچ امر دنیایی دیگر نباشم . خدایا من لیاقت مستجاب شدن دعا را ندارم ولی تو لیاقت بخشش و مهربانی را فراوان داری . پس به کرم و لطفت دعای این حقیر را مستجاب بفرما . \|+\| نوشته شده توسط مهاجر خسته در 85/01/05 \|

همسفران

دیگر دوستان

آرشیو موضوعی

منوی اصلی

آرشیو مطالب